Halloween w Filharmonii Szczecińskiej

Zapraszamy na kolejny sezon cyklu Pomniki symfoniki, w którym nadal będziemy poszukiwać idei, znaczeń, symboli i fenomenów najsłynniejszych utworów orkiestrowych. To niepowtarzalna okazja do doświadczenia żywej, praktycznej lekcji muzyki, ale także nauka historii i świadomego słuchania! W roli przewodników niezmiennie nasz dyrektor Przemysław Neumann i Orkiestra Filharmonii w Szczecinie.

Symfonia g-moll KV 550 Mozarta otwiera się motywem muzycznym, który każdy z nas przynajmniej raz w życiu słyszał. Nie ma tu efektownego, uroczystego wstępu – muzyka zaczyna się cicho, niemal niepewnie. Mozart buduje świat, w którym wszystko zdaje się wyrastać z jednego emocjonalnego źródła. Do tego dochodzi rzadko u niego spotykana tonacja g-moll – związana z jego najbardziej intensywnymi, niemal egzystencjalnymi wypowiedziami. Nawet historia powstania tej symfonii pozostaje niejasna: nie wiemy, z jakiej okazji została napisana, ani czy Mozart usłyszał ją w pełnej, satysfakcjonującej formie. Wszystko to sprawia, że mamy do czynienia z dziełem jednocześnie niezwykle precyzyjnym formalnie i głęboko tajemniczym.

Być może właśnie ta niejednoznaczność sprawiła, że Symfonia nr 40 stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii muzyki. To muzyka, która działa zarówno na poziomie intuicji, jak i analizy: można ją przeżywać emocjonalnie, ale można też badać i rozkładać na czynniki pierwsze. O wielu wymiarach tego dzieła usłyszymy w wykładzie, który poprzedzi jego wykonanie.

Warto też wspomnieć, że Symfonia g-moll KV 550 należy do tych dzieł, które przekroczyły granice sal koncertowych i stały się wręcz materiałem badawczym.

Puścimy teraz oko do uczniów Hipokratesa – a wiemy, że Państwa nie brakuje wśród naszej publiczności. W badaniach klinicznych i neurofizjologicznych słuchanie właśnie tej symfonii służyło jako kontrolowany bodziec do obserwacji reakcji organizmu: analizowano m.in. zmiany prędkości przepływu krwi w mózgu (CBFV, mierzone przezczaszkowym Dopplerem – TCD w tętnicy środkowej mózgu, MCA), a także parametry autonomiczne, takie jak częstość akcji serca (HR) czy częstość oddechów (RR). Wyniki pokazują subtelne, ale mierzalne efekty – stopniowe obniżenie tych wskaźników w trakcie ekspozycji na muzykę – co sugeruje jej wpływ na regulację układu autonomicznego (modulacja aktywności współczulno-przywspółczulnej, zmiany hemodynamiczne i oddechowe w modelach z użyciem regresji z efektami mieszanymi).

Innymi słowy: nauka udowodniła, że dzięki Mozartowi czujemy się lepiej.

Takie są właśnie Pomniki symfoniki!

Koncert poprzedzony 30 minutowym wykładem dyrygenta w języku polskim.